Dzięcioły w Tatrach

Dzięcioły w Tatrach

Dzięcioły to jedne z najczęściej rozpoznawalnych zwierząt żyjących w Tatrach. Choć ich liczebność nie jest duża, to nie da się nie usłyszeć, jak wiosną kują korę drzew. Jednak postrzeganie ich jako lekarzy lasu jest jedynie piękną legendą, która niewiele wspólnego ma z prawdą. W Tatach żyje 7 gatunków dzięcioła. Przyjrzyjmy się im bliżej.

Dzięcioły tatrzańskie, tak jak i te występujące w innych częściach kraju są zwierzętami terytorialnymi. Przede wszystkim dlatego nie są w stanie pojawić się w lasach w takiej liczbie, aby wytępić populację korników. Ponadto przyjęło się uważać, że korniki to samo zło. Owszem, kiedy mówimy o ich nadmiernej populacji, jak w przypadku, dosłownie pożerającego tatrzańskie lasy, kornika drukarza, są one szkodnikami. Ale w przypadku parku narodowego, jakim Tatry w większości są, nawet korniki muszą być postrzegane w kategoriach istot regulujących łańcuch pokarmowy.

Mamy więc w Tatrach dzięcioła dużego, który wbrew nazwie wcale nie jest duży. Jest to jednak gatunek obdarzony niebywałych temperamentem. Podczas godów bez opamiętania tłucze głową nie tylko w  korę drzew, ale także w ściany domów i rynny. A czym więcej hałasu spowoduje – tym lepiej, bo w ten sposób rywale wiedzą o zajmowanym przez niego statusie.

Jest też dzięcioł białogrzbiety z charakterystyczną biała plamą na grzbiecie właśnie. To ptak, dla którego szczególnie cenne są obumierające gatunki drzew, bowiem właśnie tam szuka pokarmu. Jeśli go nie znajdzie – powoli zanika na danym obszarze.

Dzięcioł trójpalczasty to najbardziej "tatrzański" ze wszystkich dzięciołów. Zamieszkuje lasy świerkowe. Jako jedyny z polskich dzięciołów, jak nazwa wskazuje, posiada trzy palce. Również jako jedyny nie ma czerwonych elementów upierzenia. Ze względu na tego ptaka nie powinno się usuwać z lasu martwych świerków. Najbardziej charakterystycznym śladem bytności tych ptaków na danym terenie są "zaobrączkowane" drzewa. Dzięcioły trójpalczaste wykonują na korze szereg równoległych nacięć, z których spijają soki drzewa.

Największym przedstawicielem rodziny dzięciołów w Tatrach jest dzięcioł czarny. Jego kucie przypomina strzały z broni maszynowej. Jest on prawdziwym lekarzem drzew. Zjada larwy korników, rudnice i mrówki.

Dzięcioła zielonosiwego spotkamy raczej na ziemi. Zamiast kuć korę drzew woli wyjadać mrówki. Ma długi, lepki język i egzotyczne, zielono-żółte ubarwienie.

Krętogłów to dzięcioł, który w okresie jesiennym odlatuje na południe. Dzieje się tak, ponieważ mrówki, którymi się żywi są zimą niedostępne. Nazwa tego dzięcioła pochodzi od jego zachowanie w okresie zagrożenia. Wówczas wykręca on głowę do tyłu i straszy napastnika sykiem niczym wąż.

Ostatnim przedstawicielem tej grupy ptaków w Tatrach jest dzięciołek. To najmniejszy z europejskich dzięciołów. Jego delikatna budowa ciała nie pozwala mu kuć w korze. Żyje w liściastych lasach, pośród olszyn i wierzb. Żywi się tym, co znajdzie pod korą lub nasionami i larwami zbieranymi z liści.

Jeśli chcecie zapoznać się bliżej z tatrzańskimi dzięciołami, zapraszamy choćby do Bukowiny Tatrzańskiej. Jej dziewicza przyroda pozwoli z pewnością nie raz usłyszeć donośne stukanie rozlegające się pośród drzew.

Kalendarz imprez « »